Berandu iristea ez da normala

Azaldu nahi dizuet, hezitzaile naizen aldetik, gero eta gehiago errepikatzen den egoera bat. Goizeko 9ak dira, ekiteko ordua, baina ez gaude egon beharko genukeen guztiak. Eta ni hasiko nintzateke, baina, sarritan, bilera deitu dutenek minutu batzuk eskatzen dizkidate berandu datozen pertsonentzako begirune gisa.

Eta horrek asko sumintzen nau. Eta ez niregatik. Nik itxaron dezaket, baina neure buruari galdetzen diot zergatik izan behar dugun begirunea berandu datozenekin, eta, aldiz, ezin dugun eduki ordutegia zorrotz betetzen dutenekin. Ez dut ulertzen zergatik galdu behar duen bere denbora pertsona talde batek, beste batzuek ez dutelako berea ondo kudeatzen.

Hori formazioetatik harago errepikatzen da. Enpresetako bilera komertzialetan —gonbidatu gisa joaten naiz—, non jende guztiak "kortesiazko bost minutuak" normalizatu dituen; horrek esan nahi du, bestalde, normalizatuta badaude jada ez direla bost, baizik eta hamar direla azkenean: kortesiazkoak, noski, eta atzerapenarenak.

Eta egoera horietatik oraindik gehiago harritzen nauena da ez direla komertzialak beren arduradunaren zain egon behar dutenak, baizik eta, kasu askotan, managerra bera dela etsipenez azken komertziala iritsi arte itxaroten duena —zerbait inprimatu, posta bat erantzun edo kafe bat hartu behar zuena— bilera hasteko.

"Adostutako konpromiso bat betetzea erlatiboa dela transmititzen ari gara, eta profesionaltasuna bigarren mailan geratzen den harreman batean sartzen ari gara"

Azkenik, puntualtasunaren erlaxazio hori bezeroekin ditugun bileretara ere iristen da. Saltzaile bati bisita batera laguntzen diodanean, ikusten dut ez garela iritsiko bezeroarekin hitzartutako orduan. Urduri jartzen hasi naiz eta abisatzeko eta barkamena eskatzeko esaten diot, baina berak erantzun dit hogei minutuko atzerapenagatik ez dela beharrezkoa, ez dela ezer gertatzen.

Eta nik uste dut kasu honetan gertatutakoa larria dela, ez baikara soilik berandu iristen. Erabakitzen ari gara bestearen denbora ez dela behar bezain garrantzitsua. Adostutako konpromiso bat betetzea erlatiboa dela transmititzen ari gara, eta profesionaltasuna bigarren mailan geratzen den harreman batean sartzen. Ez da forma kontua bakarrik, sakoneko kontua ere bada.

Hala ere, gogoan dut enpresa batean laguntzen aritu nintzela denbora batez, eta bilera guztiak beti orduan hasten zirela. Hainbeste harritu ninduen zuzendari orokorra zoriondu nuela horregatik. Eta berak azaldu zidanez, enpresa honetara iritsi zenean, puntualtasun falta hain zegoen normalizatua, ezen erabaki sinple bat hartu baitzuen: beti puntuan hastea, edonor zegoela ere.

Lehen egunetan deserosotasun handia sortu zuen, baina aste gutxiren buruan antolakuntza osoaren dinamika aldatu zen. Ez zuen hitzaldirik egin, erabaki bakarra hartu zuen, zorrotz bete zuen eta kultura aldatu zuen. Egoera hori, ordea, ez da berria, ezta anekdotikoa ere. Batzuek azaltzen dute Andy Grove Intel konpainiako CEO ohiak muturreraino eramaten zuela ideia hori. Ez dakit egia den atea giltzaz ixten zuela ordua iristerakoan eta ez ziola beste inori sartzen uzten, baina badakigu nola ulertzen zuen denbora: kudeatzen den baliabide gisa, eta negoziatzen ez dena.

Eta horrek ideia deseroso batera garamatza. Berandu iristea ez da errespetu falta hutsa, erabaki bat baizik: zure denbora besteenaren gainetik dagoela erabakitzea. Konpromisoak tarte bat duela, eta hemen ezer ez dela gertatzen erabakitzea da. Eta hori behar beste aldiz errepikatzen denean, salbuespen izateari uzten dio normaltasun eta kultura bihurtzeko, eta horrek kezkatzen nau ni.

"Bilera batean, berandu iristen direnen zain gaudenean, ez gara edukatzen ari, berandu iristeak ondoriorik ez duela, denbora ez dela kritikoa eta exijentzia txikia dela dioen eredu bat aukeratzen ari gara"

Bilera batean, berandu iristen direnen zain gaudenean, ez gara edukatzen ari, berandu iristeak ondoriorik ez duela, denbora ez dela kritikoa eta exijentzia txikia dela dioen eredu bat aukeratzen ari gara. Agian gero kexatuko gara inor garaiz iristen ez delako, baina zertarako iritsi ordurako?

Horregatik, talde bateko buru bazara —edo, besterik gabe, beste pertsona batzuekin lan egiten baduzu—, erabaki batzuk har ditzakezu bihar bertan:

• Orduan hasi beti. Beti. Jendea falta bada ere. Bidaltzen duzun mezua berandu datorren pertsona baino garrantzitsuagoa da.
• Ez normalizatu puntualtasunik eza. Berandu iristea ez da normalena. Eta onartzen dena egonkortu egiten da.
• Eta, batez ere, ulertu denbora ez dela zurea bakarrik. Partekatua da. Eta besteei denbora galarazten diezunean, kontua ez da agenda gaizki kudeatzen ari zarela, harremana gaizki kudeatzen ari zarela baizik.

Eta egun batean bilera batera berandu iristen bazara, eskatu beti barkamena, hori agian ohikoa delako, baina ez da normala eta ez da heziketa onekoa.