Ez didazu barrerik eragin behar, lagundu soilik

Uda honetan, astebete pasa dut Faroe uharte zoragarrietan. Bidaiatzen dudanean ohikoa denez, paisaiez gain, ezin dut saihestu pertsonen erreakzioak behatzea izaten ditudan elkarreragin laburretan. Lanbidearen deformazioa, suposatzen dut. Supermerkatuetara, jatetxeetara eta dendetara joan naiz. Airbnb batean lo egin dut, ondoko etxean bizi zen anfitrioi batekin, eta ehunka kilometro egin ditut errepideetan zehar, askotan oso estuak, non bi ibilgailuetako batek baztertu egin behar duen besteari pasatzen uzteko.

Bi egunen buruan, gauza bitxi batez ohartu nintzen. Ez dut gogoratzen irribarre asko ikusi izana. Ezta langile bereziki atseginik ere. Ezta bezeroarentzako arreta bikainarekin lotzen dugun efusibotasun hori ere. Aitzitik, ez dut gogoratzen gurekin atsegina izan ez zen pertsona bakar bat ere. Laguntza behar nuenean, laguntza izaten nuen. Zerbait galdetzen banuen, eskatu nuena baino gehiago erantzuten zidaten. Eta, errepide ezinezko horietako batean ibilgailu lokal bat pasatzen uzteko baztertzen nintzen bakoitzean, beti, salbuespenik gabe, esker oneko keinu bat jasotzen nuen. Esku bat bolantetik altxatuta edo buruaren mugimendu txiki bat. Irribarrerik gabe, ezer ikusgarririk ez. Baina adeitasuna hor zegoen.

Hori guztia harrigarria iruditzen zait, agian denbora gehiegi daramagulako nahasten zehazki gauza bera ez diren bi gauza: atsegina izatea eta adeitsua izatea. Atsegina izatea sinpatia adierazteko modu bat da. Izaerarekin, hitz egiteko eta irribarre egiteko erraztasunarekin, eta giro ona sortzeko gaitasunarekin du zerikusia. Adeitasuna, berriz, jarrera bat da. Beste pertsonari bizitza errazteko benetako nahia da. Eta ez dira beti gauza bera.

Ez da lehen aldia gertatzen zaidana. Pertsona izugarri atseginak ezagutu ditut, gero agindutakoa betetzeko gai izan ez direnak. Eta itxuraz hotzak ziren pertsonak ere ezagutu ditut, arazo bat konpontzeko zerua eta lurra mugitu dituztenak. Agian horregatik, paisaia haietan ibiltzen edo errepide ezinezkoetan gidatzen nuen bitartean, ezin nuen saihestu merkatariei buruz pentsatzea. Urtez urte, gure lanbideak duen irudian. Oso atsegina zara? Primerako merkataritza-agentea izango zinateke! Lotsatia edo isila zara? Nekez salduko zenuke ezer ere ez. Oraindik ere jende askok horrela ikusten du.

Badira urteak entzuten dugula merkataritza-langile on bat pertsona irekia dela, hitz egiteko erraztasuna duena eta atsegina dena. Eta nik neuk askotan hitz egiten dut konfiantza eta hurbiltasuna sortzearen garrantziaz. Baina oraindik ere galdetzen diot neure buruari ea gaur egun —eta batez ere hautaketa-prozesuetan— ez ote diogun gehiegizko garrantzia ematen sinpatiari eta gutxiegi adeitasunari edo laguntzeko prestutasunari.

"Bezeroak etengabe harritu behar ditugula dirudien une batean bizi gara, baina lehenik eta behin geure buruari galdetu beharko genioke: behar nautenean, aurkituko al dute nigan laguntzeko prest dagoen norbait?"

Bezeroak ez duelako behar guk txiste bat kontatzea edo festa girotzen duena izatea. Behar du sentitzea benetan interesatzen zaigula bere arazoa, gai garela laguntzeko eta, gainera, guk —edo gure enpresak— ezarritako akordioak beteko ditugula. Badaude komertzial batzuk gela bat betetzen dutenak sartu bezain laster. Energia inbidiagarria dute, elkarrizketa erraza eta mundu guztiarekin konektatzeko gaitasun aparta. Baina ezagutu ditut beste asko ere, erreserbatuagoak, baita lotsatiak ere, hamarkadetan zehar harreman komertzial sendoak eraiki dituztenak, besterik gabe, bezeroek bazekitelako haiek deitzean beti hor egongo zirela.

Eta agian hemen dago Faroe Uharteek uda honetan oparitu didaten ikaskuntza. Bezeroak etengabe harritu behar ditugula dirudien une batean bizi gara. Aho zabalik utzi behar ditugula, hunkitu edo itxaropen guztiak gainditu. Eta agian, haiek txunditzen saiatu aurretik, gauza askoz sinpleago bat galdetu beharko genioke geure buruari: behar nautenean, aurkituko al dute nigan laguntzeko prest dagoen norbait?

Eta gero eta konbentzituago nago bezeroek ere gehiago baloratzen dutela hori, hitzaldi komertzial handiak baino. Keinu diskretuak. Ez da ezer ikusgarririk behar. Besterik gabe, behar denean egotea eta modu adeitsuan. Ez dakit bezeroek beti gogoratuko duten barre eginarazi genien ala ez. Baina nekez ahaztuko dute arazo garrantzitsu bat izan zuten egunean gu han egon ginela. Hitzaldi handirik eta irribarre handirik gabe. Besterik gabe, lagunduz. Ez dago adibiderik jarri beharrik. Ziur aski, oraintxe bertan burura etorri zaizue bat.